Światowa sieć informatyczna (World Wide Web - www lub Web) jest multimedialnym narzędziem Internetu, pozwalającym na dostęp do audiowizualnych materiałów za pomocą standardowej przeglądarki sieciowej. W ostatnich latach wielu nadawców radiowych i telewizyjnych tworzy witryny internetowe i znajduje swoje miejsce w Internecie. Jednocześnie, gdy tory produkcji radiowej i telewizyjnej stają się cyfrowe, te nowe infrastruktury znajdują zastosowanie w przenoszeniu zawartości sieci Web z dużą szybkością do odbiorników DAB i DVB. Dla nadawców technologia Web staje się interesującym narzędziem do produkcji, rozsyłu, dystrybucji i nadawania programów radiowych i telewizyjnych.

Internet jest bardzo wygodnym i odpowiednim środkiem do przesyłania poczty elektronicznej (e-mail), handlu elektronicznego (e-commerce) czy zdalnego wykonywania operacji bankowych (e-banking) i innych form elektronicznej komunikacji. Jednakże, jak dotąd, Internet jest bardzo mało wydajnym mechanizmem do przesyłania programów radiowych, a w szczególności programów telewizyjnych. Jest daleki od zapewnienia wysokiej jakości odbioru, jaką gotowe są dostarczyć nowoczesne cyfrowe systemy nadawania. W porównaniu z tanimi odbiornikami radiowymi i telewizyjnymi Internet wymaga droższych komputerów i - co jest bardziej znaczące - tylko ograniczona liczba komputerów może odbierać na żywo w dowolnej chwili, w zależności od pojemności serwera Web. A że wykorzystanie Internetu do odbioru nie jest również tanie, nie dziwi fakt, iż wielu nadawców traktuje go jako drugorzędne medium.

Dlaczego więc w ogóle zawracać sobie głowę tak "ubogim" medium? Nie tylko dlatego, że Internet ma duży potencjał poprawy jakości, ale również wydaje się mieć dwie ważne i dalekosiężne cechy, których nie mają konwencjonalne systemy nadawania:

• wrodzoną globalność
• prawdziwą interaktywność

Termin "globalny" oznacza, iż dowolny komputer podłączony do Internetu jest w stanie komunikować się z dowolnym innym komputerem. Internet jest de facto siecią ogólnoświatową, granice państw nie stanowią dla korzystających z niego przeszkody. Innymi słowy, słuchacz może wybrać nie dziesięć, ale tysiąc lub tysiące nowych stacji radiowych z całego świata, nadających we wszystkim możliwych językach.

Termin "interaktywny" oznacza, że użytkownik może odbierać informację od i wysyłać do innego użytkownika. Cecha ta otwiera możliwości przed nowymi aplikacjami służącymi do nadawania oraz rozwinięcia pojęcia "nadawanie". Internet może w zasadzie pozwolić indywidualnemu użytkownikowi czy grupie ludzi stać się wydawcą lub dostawcą zawartości. Internet może zatrzeć różnice pomiędzy małym i dużym, biednym i bogatym. Może sprowadzić wszystkich nadawców do jednakowego poziomu. Gdy lokalizacja geograficzna użytkownika Internetu staje się nieistotna, a czas dostępu mniej ważny, może dojść do zatarcia różnic lingwistycznych i kulturowych.

World Wide Web

Aby zrozumieć, jak ważny jest Internet dla nadawców, trzeba zapoznać się z opisem pewnych detali technicznych z nim związanych. Internet może być scharakteryzowany jako fizyczna sieć informacyjna, która logicznie łączy miliony komputerów wykorzystujących unikalną przestrzeń adresową, opartą na odpowiednich protokołach TCP/IP. Internet nie ma pojedynczego centrum kontroli ani hierarchicznej struktury. Pozwala natomiast na podłączenie komputerów dowolnego typu (PC, Mac, Unix, itd.), co czyni go uniwersalnym.

Webcasting

Internet stworzył całkowicie nowe modele dostarczania nadawanej zawartości, łącznie z programami fonicznymi i wizyjnymi, do użytkownika końcowego. Webcasting jest terminem używanym do określenia produkcji, transmisji i dostarczania połączonych hiperłączami dokumentów zawierających tekst, fonię i wizualizację (tj. wizję i grafikę) do prezentacji przez interfejs podobny do przeglądarki. W przeciwieństwie do konwencjonalnego sposobu nadawania, który jest tylko jednokierunkowy, webcasting pozwala widowni współdziałać z twórcą i kształtować to, co jest dostarczane. Najprostsza forma nadawania przez sieć Web wykorzystuje strumień danych medialnych (fonia, wizja i tekst), którego treść określa centrum produkcyjne. Bardziej złożoną formą jest audio-on-demand lub video-on-demand, gdzie konsument określa zawartość i rodzaj przekazu.

Z technicznego punktu widzenia przesyłanie strumienia danych (streaming) jest relatywnie nową technologią w Internecie. We wczesnych fazach Internetu całe pliki fonii i wizji były ładowane (downloading) na dysk konsumenta, zanim mogły być odegrane przez jego odtwarzacz. Dlatego użytkownik musiał czekać, dopóki cały plik nie zostanie poprawnie załadowany do jego komputera. Ładowanie jest metodą do dziś powszechnie używaną do dosyłania muzyki, jeśli istotna jest jej jakość. Dla przykładu: ładowanie skompresowanego bitowego strumienia fonii z prędkością 128 kbit/s (np. w formacie MP3) wymaga na dysku twardym mniej niż l MB na minutę trwania materiału. Czas ładowania zależy od szerokości kanału Internetu oraz od aktualnej prędkości połączenia modemowego. Przy założeniu, że modem pracuje z prędkością 28.8 kbit/s, prędkość przesyłania w sieci wynosi około 20 kbit/s. Zatem klip muzyczny o trzyminutowym czasie trwania jest ładowany około 20 minut.

Można wnioskować, że technologia "najpierw załaduj, a potem odtwarzaj" (download-first-and-then-play) może być odpowiednia dla programów stanowiących krótkie klipy, ale nie dla słuchających radia na żywo lub oglądających klipy wizyjne.

Technologia przesyłania strumieniowego pozwala na natychmiastowe odtwarzanie. Nowoczesny odtwarzacz, taki jak np. Real PlayerT, jest w stanie odczytywać strumień z pliku w czasie, gdy jest ściągany, oraz może go odtwarzać, zanim nadejdzie reszta pliku. Po to, by odtwarzanie odbywało się bez zakłóceń ciągłości przekazu, odtwarzacze wykorzystują buforowanie danych (buffering). Podczas buforowania, przed odtworzeniem zbierane są pakiety strumienia. Gdy odtwarzacz zaczyna odtwarzać plik, kontynuowane jest zbieranie pakietów na zapas. Wówczas, nawet przy małych opóźnieniach w odbieraniu pakietów, odtwarzanie pozostaje procesem ciągłym.

Telewizja i radio w Internecie

Coraz więcej nadawców na świecie część swoich programów rozsyła nie tylko przez tradycyjne media, ale również przez Internet. Jako medium staje się on coraz bardziej akceptowalny, ponieważ poszukuje się nowych źródeł wpływów z reklam, coraz większa liczba nadawców planuje rozszerzenie zasięgu swoich sygnałów wprowadzając je do Internetu.

Korzystając z witryn internetowych, nadawcy prawdopodobnie mogliby przyciągnąć więcej słuchaczy/widzów, niż mogą to zrobić za pomocą konwencjonalnych usług radiowych i telewizyjnych. Prawdopodobnie mogliby rozszerzyć liczbę swoich odbiorców, a zatem zwiększyć wpływy z abonamentu.

Web mogłaby być wykorzystana, aby:

• Zwiększyć wymianę informacji marketingowych - dostarczyć widzom i słuchaczom sieci dodatkowych informacji o nadawcy, jego personelu, strategii, sukcesach i planach na przyszłość
• Dostarczać więcej informacji o programach - takie informacje mogłyby zawierać szczegóły na temat programów, które były, są lub będą nadawane; mogłyby oferować uzupełniające informacje o aktorach, producentach itd. oraz mogłyby publikować przeprowadzane z nimi wywiady. Konwencjonalne programy mogłyby zostać poszerzone o informacje tekstowe, obrazy, klipy z gwiazdami sportu itd.
• Poprawić kontakt z konsumentem - komunikacja przez Internet umożliwiłaby bardziej bezpośredni kontakt z każdym klientem. Nadawcy mogliby zbierać informacje o swoich klientach i na ich pod stawie budować długofalową więź z nimi. Mogliby dowiedzieć się, jak duży jest ich rynek oraz w do wolnym czasie poznać liczebność swojego audytorium, mierząc liczbę użytkowników łączących się z ich stroną - co pomogłyby komercyjnym nadawcom przyciągnąć dodatkowych reklamo dawców.
• Zwiększyć sprzedaż materiałów medialnych związanych z nadawanymi programami - nadawcy mogliby utworzyć biblioteki i archiwa przekazów dostępnych dla odwiedzających ich strony klientów, umożliwić przesłuchanie tych stron lub przejrzenie i ewentualnie zakup wybranych przekazów. Musiałyby jednak najpierw w dostatecznym stopniu rozwinąć się technologie cyfrowej autoryzacji dokumentów, np. cyfrowe podpisy.

Poza tym publiczni nadawcy mogą postrzegać Web jako rozszerzenie ich działalności nadawczej i doskonały mechanizm promocji ich znaku firmowego.

Wielu nadawców korzysta z Internetu jako z dodatkowego rynku zbytu. Niektóre stacje początkowo optowały za podejściem 90/10 czasu nadawanego, gdzie 90% programu jest nadawane przy użyciu tradycyjnych środków, a 10% przez sieć Web. Podejście to ostatnio uległo zmianie u niektórych nadawców, preferują oni opcję 50/50. Nadawcy ci zauważyli, że potencjał Internetu zapewnia większe audytorium i nowe źródło wypływów. Wielu nadawców zdaje sobie sprawę ze związanych z tym zmian w sposobie pracy stacji: np. stworzenie sekcji związanej z obsługą Internetu ze standardowym wyposażeniem i wyspecjalizowanym wsparciem technicznym. Inni zauważyli, że oba rodzaje działalności stacji (tradycyjne media i Internet) mogą współistnieć obok siebie, korzystając ze wspólnej zintegrowanej bazy produkcyjnej.

Ciekawe rozwiązanie sieci wizyjnej VAN (Video Area Network) wykorzystującej Internet wprowadziła firma Omneon Video Networks. Oparte jest ono na architekturze IEEE 1394 składającej się z pięciu bloków:

• pamięć masowa dużej pojemności na dyskach
• zarządca kontrolujący dyski i zarządzający plikami
• wieloformatowe kodeki
• inteligentne przełączanie pakietów strumieni i transmisja strumieni o małych prędkościach
• administrator sieci.

VAN jest zintegrowanym systemem, który zapewnia pełny zakres możliwości transmisji konwencjonalnej i przez Internet. Do konwencjonalnych torów transmisyjnych kieruje się strumień o dużej prędkości bitowej, a do Internetu (przez przełącznik pakietów) kieruje się strumień o małej prędkości. Przy wykorzystaniu portu Ethernet l Gbit strumień przeznaczony do Internetu jest udostępniany dostawcy usług internetowych lub sieciowym urządzeniom do rozdzielania i dystrybucji. Można utworzyć dwie niezależne listy programowe, tak by jedna odpowiadała przekazowi do Internetu, a druga do tradycyjnych mediów. Przy takim zintegrowanym podejściu ośrodki newsowe i ośrodki produkcyjne mogą korzystać wspólnie z zasobów dyskowych, produkcyjnych, archiwizacji i wspólnego zarządzania. Cały cykl produkcyjny jest strumieniowy, by wyeliminować fizyczne przenoszenie nośników z jednego działu do drugiego.

Telewizja przez Internet

Internet daje również możliwość zintegrowania sieci Web z telewizją. Przekazy z niej pochodzące mogą zostać użyte do uzupełnienia analogowych i cyfrowych przekazów telewizyjnych: na przykład skojarzone z programem oferty, przewodniki programowe, przeglądy, informacje w tle na temat drużyn sportowych. Ekran telewizyjny może być również wykorzystany do prezentacji stron podobnych do internetowych na temat wiadomości, pogody, giełdy i innych informacji, niepowiązanych z emitowaną pozycją programu. Ludzie oczekują niezawodnej pracy telewizji, prowadzącej do zwiększenia uniwersalnego podejścia i poprawnej implementacji standardów internetowych w tej dziedzinie.

Podstawy technologii webcasting

Aby wykonać nadawanie przez Internet, oryginalny program telewizyjny powinien zostać przetworzony w strumień audiowizualny przeznaczony dla sieci Internet. Nie jest to prosty proces i wymaga wielu ważnych kroków programowych i technologicznych:

• Przechwycenie (capturing) - proces umożliwiający wybranie programu przeznaczonego do transmisji przez sieć. Program może być oryginalnie przygotowany dla sieci Internet lub może być adaptacją istniejących programów radiowych i telewizyjnych.
• Edycja - etap pozwalający na edycję wybranego programu tak, by prezentacja, którą odbiera konsument, zawierała treści zgodne z intencjami nadawcy. Etap ten wykorzystuje narzędzia do publikowania w sieci i autoryzacji przekazów.
• Kodowanie - zastosowanie odpowiedniego schematu kompresji i technologii przesyłania strumieniowego po to, by możliwa była konwersja programu na pliki, które mogłyby być przesłane strumieniowo przez Internet.
• Dostarczanie - zakodowany plik musi zostać umieszczony w specjalnym serwerze strumieniowym, aby mógł być wysyłany (push) do użytkownika lub pobrany przez niego.

Metoda push ("przez wypchnięcie") jest nadawaniem w czasie rzeczywistym jednocześnie wizji i fonii klipu telewizyjnego przez łącza do użytkowników Internetu w analogiczny sposób jak przy nadawaniu konwencjonalnym za pomocą nadajników naziemnych, kabli czy łączy satelitarnych. Metodę tę zastosowało z powodzeniem kilku nadawców Web. takich jak CNN. BBC czy MTV.

Metoda pull ("przez wyciąganie") jest transmisją ze stacji sieciowej klipów fonia/wizja. Uprzednio przygotowane klipy są pobierane na życzenie użytkownika ze specjalnego serwera strumieniowego. Programy te są zwykle kodowane off-line (nie w czasie rzeczywistym) i przechowywane na przeznaczonym do tego serwerze. Obecnie istnieje kilkaset stron internetowych. które umożliwiają konsumentom obejrzenie całych newsów po naciśnięciu guzika.

W trybie push wytwarzane są zarówno strumienie unicast (transmisja pojedyncza), jak i multicast (transmisja grupowa). W przypadku unicast serwer wytwarza i kieruje strumień do pojedynczego użytkownika sieci po naciśnięciu wybranego klipu. Metoda ta jest obecnie szeroko rozpowszechniona, ale niezbyt efektywna. W przypadku multicast strumień nadawcy jest najpierw trasowany (routing) do lokalnego punktu komutacji (switcher point) i stamtąd rozsyłany do użytkowników. W obu metodach wielu użytkowników może oglądać ten sam strumień, ale w przypadku multicast ruch w sieci szkieletowej Internetu jest mniejszy, gdyż rozdział do użytkowników odbywa się regionalnie. Aby wytworzyć wiele strumieni, strumień jest przełączany z serwera do wielu komputerów, zwanych rozdzielaczami (splitters). Przez kaskadowanie wielu warstw rozdzielaczy może być jednocześnie wytworzonych tysiące strumieni. Aby nadać wystarczająco dużo strumieni, niezbędne są duże grupy serwerów. Na przykład Real Networks i Broadcast.com. CNN Interactive (CNNin) używa aż 150 serwerów, około 50 z nich stanowią komputery dostępne bezpośrednio dla użytkownika przez wybranie adresu URL CNNin. Dwanaście serwerów obsługuje reklamy, a sześć innych wykorzystuje się do wysyłania strumieniowego wizji.

Należy podkreślić, że szczególnie przy wielu popularnych klipach mogą pojawić się tysiące żądań dostępu do nich w tym samym czasie. Aby podołać tak dużym wymaganiom, muszą być ykorzystywane jeszcze liczniejsze grupy serwerów. Wielu dostawców oferuje tę usługę, ale ruch w sieci związany z odtwarzaniem klipów wymaga znacznie większego pasma niż zwykły dostęp do witryn Web.

Problemy przy przesyłaniu w czasie rzeczywistym

Podczas gdy konwencjonalne kanały transmisyjne telewizji i radia (zarówno analogowe, jak i cyfrowe) zwykle dostarczają sygnał bardzo dobrej jakości, to Internet oferuje obecnie tylko ledwie zrozumiałą mowę i obraz o małej rozdzielczości. Dzieje się tak dlatego, że Internet nie był projektowany ani budowany do transmisji strumieniowych w czasie rzeczywistym, ale raczej do ładowania (downloading) plików z, na przykład, serwera FTP (File Transfer Protocol) tworzone jest połączenie pomiędzy serwerem i klientem, a dane są transferowane z lokalnej pamięci masowej. Po ściągnięciu całego pliku dane są przetwarzane lokalnie za pomocą aplikacji, która interpretuje format odebranych danych. Z drugiej strony, przy konfiguracji strumieniowej przeglądarka (browser) rozpoczyna rekonstrukcję części danych z nadchodzącego pliku, podczas gdy inne jego części są jeszcze ładowane. Jak tylko plik zostanie w całości odebrany, połączenie pomiędzy serwerem i klientem jest przerywane.

Internet jest w zasadzie asynchronicznym środowiskiem: czas pomiędzy wysłaniem a odbiorem (i prezentacją) informacji może się zmieniać w sposób nieprzewidywalny. W dodatku brak jest jakiejkolwiek synchronizacji pomiędzy różnymi typami danych rzenoszonymi przez Internet.

Podstawowe problemy związane z Internetem, szczególnie z punktu widzenia transmisji, to:

• Zagubienie pakietu - cyfrowy strumień danych binarnych jest dzielony na pakiety nazywane datagramami. Jeśli Internet jest zatłoczony lub przeciążony albo jeśli węzeł lub łącze jest uszkodzone, wówczas pakiety mogą zostać zagubione lub uszkodzone. Uszkodzone pakiety są usuwane przez klienta. Przy ruchu w sieci w czasie rzeczywistym utracone pakiety nie mogą być retransmitowane ani zrekonstruowane. Podczas gdy sygnał foniczny jest bardzo wrażliwy na utratę ciągłości odbioru pakietów, to utrata pakietów wizji może być tolerowana. Opóźnienie całkowite pakietu - opóźnienia wynikają z czasu nadawania, odbioru i transmisji. Przy wzroście zatłoczenia w sieci pakiety podczas transmisji mogą być ustawiane w kolejce w buforach. Dla aplikacji w trybie full-duplex (pełnej komunikacji w obu kierunkach), takich jak telefonia przez Internet czy wideo konferencje, opóźnienie to powinno być ograniczone do kilkuset milisekund. Dla prostych aplikacji, takich jak klipy na życzenie czy webcasting, opóźnienie może być większe, ale nie może przekroczyć kilku sekund. Czas opóźnienia może przybierać cechy czynnika synchronizującego różne składowe prezentacji multimedialnej. Może być krytyczny, ale stopień jego krytyczności może się zmieniać z aplikacji na aplikację.
• Delay jitter - jest zmiennym opóźnieniem następujących po sobie pakietów. Czas pomiędzy wysłaniem i odebraniem (prezentacją) informacji może zmieniać się w sposób nieprzewidywalny. W dodatku brak jest jakiejkolwiek synchronizacji pomiędzy różnymi rodzajami danych. Pakiety mogą podróżować przez sieć różnymi trasami, a zatem ich opóźnienie może być różne. Może to spowodować wypadnięcie z sekwencji niektórych pakietów. Gdy terminal musi czekać na brakujące w sekwencji pakiety, obraz może być zamrożony. W jednostrumieniowej transmisji można zastosować buforowanie do wygładzenia efektu zmiennego opóźnienia. W wielostrumieniowej transmisji, takiej jak webconferencing (konferencji przez sieć), buforowanie nie może być użyte gdyż opóźnienie może spowodować zakłócenia pomiędzy komunikującymi się pakietami.
• Całkowite pasmo (bandwidth) - przy korzystaniu z publicznego Internetu nie może zostać rzekroczona prędkość połączenia rzędu kilkudziesięciu kilo bitów na sekundę. Dostępne pasmo może się zmieniać podczas transmisji. Dlatego techniki kodowania muszą wprowadzać bardzo wysoki stopień kompresji. W rezultacie jakość fonii i wizji jest ogólnie dość słaba.

Protokoły przesyłania w czasie rzeczywistym

Najbardziej powszechnym protokołem w sieci Internet jest http (Hypertext Transfer Protocol). Protokół ten jest używany do komunikacji pomiędzy serwerem, a stacją sieciową (host), co umożliwia jej dostęp do plików i dysków na innej stacji sieciowej. Jednakże protokół ten nie został zaprojektowany do przenoszenia danych multimedialnych, więc nie daje żadnego zapasu czasu na rekonstrukcję przebiegów (datagram) lub na wskazanie wykrycia utraty ani na ochronę i identyfikację zawartości. Http jest używany w połączeniu z TCP (Transmisson Control Protocol), który służy do dzielenia wiadomości na pakiety i wysyłania ich przez sieć. Chociaż TCP ma wiele zalet, to jego mechanizm kontroli strumienia nie jest odpowiedni do aplikacji pracujących w czasie rzeczywistym. Kontrola zatłoczenia w sieci (na przykład: wolny start, zwiększenie prędkości nadawania pakietów aż do ich zagubienia, zmniejszenie prędkości pakietów) nie jest odpowiednia do dostarczania ciągłego strumienia przez IP (Internet Protocol). Natomiast protokół UDP (User Datagram Protocol) jest odpowiedni do usług w czasie rzeczywistym ze względu na możliwość dostarczania ciągłego strumienia. Jednakże, w przeciwieństwie do TCP, dostarczanie danych nie jest wystarczająco pewne: jeśli wystąpią błędy transmisji, pakiet jest po prostu usuwany, gdyż nie ma żadnego sprzężenia zwrotnego z odbiornikiem.

Do realizacji usług w czasie rzeczywistym przez Internet korzysta się obecnie z pięciu protokołów:

• RTP/'RTCP (Real-Time Protocol/Real Time Control Protocol)
• RTSP (Real-Time Streaming Protocol)
• H.323
• T. 120
• SIP (Session Initiation Protocol)

Dla nadawców najważniejsze są dwa pierwsze protokoły. RTP zapewnia funkcje realizujące usługi oferowane przez trzy najniższe warstwy modelu OSI odpowiednie do aplikacji, które transmitują w czasie rzeczywistym fonię i wizję poprzez sieci w trybie multicast i unicast. RTP nie adresuje rezerwowanego zasobu i nie gwarantuje jakości usług. Transport jest wzbogacony o protokół sterowania RTCP, który umożliwia monitorowanie dostarczania danych oraz zapewnia identyfikację działania. RTP i RTCP są niezależnymi warstwami transportu i sieci. RTSP jest popularnym protokołem działającym w warstwie aplikacji, który umożliwia sterowanie dostarczaniem strumieni fonii i wizji w czasie rzeczywistym. Ten protokół jest przeznaczony do kontroli wielosesyjnego dostarczania danych, udostępnia także środki do wyboru kanału (np. TCP, UDP czy UDP multicast) oraz mechanizmy dostarczania danych (np. RTP).

Szybki Internet

Podczas gdy potencjał Internetu jako taniego kanału globalnej komunikacji został już rozpoznany i wiadomo, że nie będzie w pełni wykorzystany, to jego chroniczne ograniczenia pasma są ciągle dokuczliwe. Po to by dostarczać wizję, usługi i aplikacje dające obszerne dane, muszą zostać pokonane obecne ograniczenia, wobec których stają użytkownicy Internetu. Pojawienie się szybkich połączeń do instalacji domowych, czy to w postaci kabla telefonicznego, linii telewizji kablowej czy łącza satelitarnego, zapewni nowy zakres zastosowań po rozsądnej cenie. Dołączenia domów i biur do szybkich sieci można wykonać przez:

• Hybrydowe łącza światłowodowe HFC (Hybrid fibre-coax) - ta metoda pozwala na użycie istniejącej infrastruktury telewizji kablowej. Kable koncentryczne sieci telewizyjnej zostały częściowo unowocześnione w późnych latach osiemdziesiątych liniami światłowodowymi, zainstalowanymi pomiędzy punktami dystrybucji sygnału i głównymi obszarami mieszkalnymi. Oryginalne kable koncentryczne ciągle są używane na ostatnich odcinkach drogi sygnału - to jest do dystrybucji sygnałów do indywidualnych gospodarstw domowych. Wykorzystanie światłowodów, tam gdzie jest to konieczne, poprawia jakość sygnału telewizyjnego, umożliwiając dwudrożne łącze - internetowe i telefoniczne. System DVB-C 64-QAM i kanał telewizyjny o paśmie 8 MHz mogą przenieść około 38 Mbit/s danych. W systemie HFC kanał danych jest współdzielony pomiędzy gospodarstwa połączone kablem koncentrycznym podłączonym do linii światłowodowej. Zatem bieżąca prędkość transferu danych osiągnięta w indywidualnym gospodarstwie domowym zależeć będzie od liczby użytkowników współdzielących kanał w tym samym czasie. Dobrze zaprojektowany system może dać szczytową prędkość transmisji rzędu 10 Mbit/s, z kanałem do transmisji o małych prędkościach do przenoszenia danych z komputera użytkownika do Internetu.
• Cyfrowe łącze abonenckie. Przemysł telefoniczny rozwinął wiele nowoczesnych technik transmisji danych z dużymi prędkościami poprzez istniejące sieci. Cyfrowe sieci zintegrowane ISDN istnieją od około dziesięciu lat i mogą przenosić dane z prędkością do 128 kbit/s. Nową obiecującą technologią jest DSL (Digital Subscriber Line). Najbardziej rozpowszechnioną wersją jest ADSL (Asynchronous Digital Subscriber Line), może ona dostarczać dane z prędkością 3 do 4 Mbit/s z Internetu do użytkownika i jednocześnie może zapewniać wolniejszą transmisję od użytkownika do Internetu.
• Technologia MVDS (Multipoint Video Distribution System) jest inną obiecującą technologią, nazywaną przez niektórych "bezprzewodowym kablem" (wireless cable). Jest to system naziemny korzystający z sieci typu komórkowego przy częstotliwościach powyżej 40 GHz.
• DVB i DAB. Cyfrowe kanały nadawcze dostarczane przez DAB i DVB są przeznaczone do rozsyłu programów radiowych i telewizyjnych. Standard DVB oferuje potencjalną przepustowość kilku Mbitów/s, zależnie od medium transmisyjnego oraz stopnia wykorzystania kanału. Na przykład DVB-T umożliwia przepływ od 6 do 25 Mbit/s, a DVB-S - do 38 Mbit/s. DAB może przenieść dane z prędkością do 1,5 Mbit/s. Jednakże usługi nadawania danych używałyby zwykle części całkowitej dostępnej pojemności kanału. W praktyce większość pojemności zajmowałyby usługi nadawania zwykłych programów radiowych i telewizyjnych, zakodowanych jako strumienie danych wizyjnych i fonicznych MPEG.
• IP SatCast. Jedną z możliwości rozwiązania dla szybkiego Internetu jest wykorzystanie bezpiecznej, opartej na łączności satelitarnej platformy multimedialnej. W roku 1999 British Telecom wszedł na rynek z pierwszą komercyjną usługą dostarczania szybkiego łącza do Internetu, łączącego Intranet i telewizyjne usługi handlowe na komputerach PC z prędkością transferu i taką jakością obrazu, jak dla telewizji programowej. Platforma ta nazywana jest IP SatCast. System korzysta ze standardowych technologii do aplikacji wizyjnych opartych na standardach Internetu TCP/IP i DVB dla telewizji cyfrowej. Do zastosowań komunikacji w korporacji, gdzie firmy muszą zatrudniać pracowników z różnych krajów Europy, system może dostarczać przekazy multimedialne. takie jak interaktywne nauczanie na odległość. Prezentacyjny ekran może być rozdzielony pomiędzy prezentację wizyjną oraz wspierające dane i grafikę, np. wykresy finansowe i tabele. IP SatCast ma możliwość zapamiętywania i powtarzania (store and forward), by ci, którzy przegapili początek przekazu mogli odzyskać pliki wizyjne i obejrzeć je o odpowiedniej dla nich porze. Usługa oferuje możliwość asymetrycznego sposobu pracy z Internetem, w odróżnieniu od transmisji naziemnych, gdzie płaci się za to samo pasmo w obu kierunkach transmisji.

Usługi internetowe w ruchu